ӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФӎФ